Pod skrzydłami oto fundacji rozwija swoją działalność festiwal WarszeMuzik, ujęty w laudacji Paszportu Polityki 2020 w kategorii muzyka poważna dla inicjatorki festiwalu Ani Karpowicz.

WarszeMuzik to jedyny w Polsce festiwal muzyki klasycznej realizowany w przestrzeni publicznej, w którym zdegradowane tereny miejskie – podwórka kamienic ostańców na terenie byłego getta – stają się nie tylko głęboko poruszającą scenografią dla wykonywanej muzyki, ale także samodzielnym aktorem odgrywającym ważną rolę w programowanych narracyjnie koncertach.

WarszeMuzik to muzyka klasyczna Żydów Polskich grana w podwórkowej atmosferze koncertowania domowego, z ich najwybitniejszym przedstawicielem – Warszawianinem Mieczysławem Wajnbergiem. Nie mogąc przywrócić do życia miasta, które zginęło, WarszeMuzik przywołuje jego niematerialne dziedzictwo. Utwory Tadeusza Kasserna, Aleksandra Tansmana, czy Andrzeja Czajkowskiego budzą opowieść o Warszawie kiedyś i dziś. WarszeMuzik to jednak nie tylko festiwal archiwaliów, muzykę przedwojennej Północnej Dzielnicy można usłyszeć w szerokim kontekście muzyki klasycznej XIX i XX wieku. Co roku przy festiwalu pracuje kompozytor-rezydent tworząc utwór dedykowany inicjatywie. Kuratorzy naprzemiennie zapraszają do współpracy kompozytorów z Polski (Agnieszka Stulgińska, Andrzej Karałow, Aleksandra Kaca), Izraela (Aviya Kopelman, Yair Klartag) i Wielkiej Brytanii (Matthew Shlomowitz, Uri Agnon).

Kuratorami WarszeMuzik są Ania Karpowicz i Marek Bracha. Festiwal koordynuje Alicja Kieruzalska, a w zespole produkcyjnym pracują Zofia Hartman i Dominika Borowiecka.

Kiedy na kameralny koncert na podwórzu kamienicy przychodzi setka osób, robi się tłum. Tak było w każdy sierpniowy weekend – nieważne, czy padało, czy upał odbierał dech. Za sprawą kuratorów: flecistki Ani Karpowicz i pianisty Marka Brachy powstał interesujący kontrapunkt dla rozbuchanego splendoru Chopina i jego Europy. Tam wielkie narracje i gwiezdny pył, tu – małe, intymne, darmowe koncerty z artystami dostępnymi na wyciągnięcie ręki.

Adam Suprynowicz, Ruch Muzyczny 2023

Dziewiąta edycja festiwalu WarszeMuzik w 2025 roku odbyła się w dniach 2-31 sierpnia dzięki zaufaniu i wsparciu partnerów:

Polska - Litwa - Japonia - USA

Międzynarodowy Festiwal Muzyki Kameralnej
19 września - 1 listopada 2025

„Dō” po japońsku oznacza „drogę”, w wielu językach kojarzy się również z pierwszym dźwiękiem gamy. Polsko-japońska gra słów „droga dō” odzwierciedla więc „muzyczny szlak”, w tym konkretnym wypadku szlak uchodźczy, wiodący przez Polskę i Litwę aż do Japonii i USA.

Szlak uchodźczy kilku tysięcy Żydów do Japonii pozostaje mało obecny w polskiej świadomości historycznej. „Wizy życia” wydawane przez Chiune Sugiharę pozostają w głębiach archiwów i nie znalazły jeszcze miejsca w szeroko rozpoznawalnych tekstach kultury. Wzmianki o wspólnym wysiłku „Sempo”, holenderskiego konsula Jana Zwartendijka i polskiego ambasadora w Japonii Tadeusza Romera pojawiają się w literaturze specjalistycznej i naukowej, ale przecież ta historia, łącząca głęboki humanizm i odwagę cywilną oraz mająca w centrum dobro i godność „zwykłego człowieka”, warta jest opowiadania. Przywracanie do życia „okruchów humanizmu” (ang. „motes of humanity”- określenie używane w świadectwach przez Sugiharę) kształtuje postawy odpowiadające na wezwanie Mariana Turskiego: „nie bądź obojętny!”.

Korzystając z doświadczeń festiwalu WarszeMuzik podejmujemy próbę przeniesienia „programowania narracyjnego” w klasycznej muzyce kameralnej na skalę międzynarodową. Uchodźczy szlak łączący Polskę, Litwę, Japonię i USA znajdzie swoje odzwierciedlenie w serii koncertów kameralnych w Warszawie, Kownie, Tokio i Nowym Jorku. Aby połączyć w programie festiwalu różne perspektywy i wrażliwości, w projekcie wezmą udział kompozytorzy i artyści muzycy ze wszystkich czterech krajów zaangażowanych w projekt.

DROGA DŌ dzięki subtelnej sile muzyki kameralnej przeobraża pamięć historyczną w żywą sztukę. Muzyka dociera tam, gdzie słowa milkną – niesie rytm kroków przekraczających granice i dźwięk nadziei wbrew rozpaczy.

Shula Kopf, Jerusalem Report 2025

Droga Dō

Koncepcja i opieka artystyczna: Ania Karpowicz
Koordynacja: Alicja Kieruzalska
Konsultacja historyczna: Zofia Hartman
Identyfikacja wizualna: Karol Tomoki Yamazaki

Pierwsza edycja festiwalu Droga Dō w 2025 roku odbyła się w dniach 19 września-1 listopada dzięki zaufaniu i wsparciu partnerów:

Przechodzimy
Nad bezwodną rzeką.
(Issa / Miłosz)

pisał Issa Kobayashi, a z angielskiego tłumaczenia na polski przepisywał zgodnie ze swoją poetycką wrażliwością Czesław Miłosz. Jak połączyć słowiańską nostalgię z japońską uważnością skierowaną ku przemijaniu? Czy używając języka możemy dotknąć niedostępnego nam doświadczenia i zanurzyć się w przedziwnym skupieniu, jakby wykraczającym poza granice czasu?

Woda myśli za mnie.
(Boldman / Miłosz)

11 listopada 2025 o godzinie 16.00 spotykamy się w przestrzeni wystawy Mizuno Toshikaty, artysty przełomu epok, aby spróbować dźwiękiem objąć to, co niewypowiedziane i dla nas samych tajemnicze. Utworami Toru Takemitsu, Kazuo Fukushimy i Toshio Hosokawy na flet solo w interpretacji Ani Karpowicz oraz premierową kompozycją po horyzont Aleksandry Słyż z wizualami MAUKO – graficzki i absolwentki japońskiej szkoły kaligrafii shodō (書道) w Kamakurze – zinterpretujemy nie kreski i kształty, nie słowa i znaki, ale samo doświadczenie spotkania.

Koncepcja i tekst programowy: Ania Karpowicz
Artyści: Ania Karpowicz – flet solo, koncepcja programowa, Michał Sławecki – kontratenor, Aleksander Wnuk – perkusja, Tymoteusz Bies – fortepian, Aleksandra Słyż – live electronics, MAUKO – wizualizacje

Program:

Kazuo Fukushima – Requiem na flet solo (1956)
Toru Takemitsu – Air na flet solo (1995)
Toshio Hosokawa – Kuroda-Bushi na flet altowy solo (2004)
Aleksandra Słyż / MAUKO – po horyzont na flet, głos, fortepian i perkusję (2025, prawykonanie)

Efekt był niemal hipnotyczny: przemijające plamy dźwięku, niespodziewane odcienie harmoniczne i subtelna interakcja z wizualnym światem wystawy budowały wyjątkowe doświadczenie estetyczne.

Maja Olbrychtowicz, Glissando 2025

Organizatorzy: oto fundacja i Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha
Koncert jest wydarzeniem towarzyszącym festiwalu Sacrum Profanum 2025 .

Utwór Aleksandry Słyż dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego, w ramach programu „Zamówienia kompozytorskie”, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca.

ITINERANT to recital fletowy Ani Karpowicz z użyciem przestrzennej projekcji dźwięku i z towarzyszeniem wizualizacji, złożony w całości z utworów kompozytorów japońskich: Toru Takemitsu, Dai Fujikury, Kazuo Fukushimy i Niny Fukuoki.

Premiera ITINERANT odbyła się dzięki zaproszeniu i wsparciu Fundacji Miasto Literatury. Recital zabrzmiał także na finał 37. Krakowskiego Międzynarodowego Festiwalu Kompozytorów. Za warstwę wizualną projektu odpowiadają Karol Tomoki Yamazaki i Izumi Yoshida.

(...) Mogłam w pełni skupić się na muzyce oraz doskonałej grze solistki. “Air” Takemitsu wybrzmiał wręcz enigmatycznie, dzięki Karpowicz, która umiejętnie balansowała między dźwiękiem a ciszą. Złożone studium tożsamości (...) łączyło nawiązania do tradycyjnej japońskiej twórczości z rozszerzonymi technikami gry, mistrzowsko wykonanymi przez flecistkę.

Joanna Szymańska, Ruch Muzyczny #7/2025

Premiera programu ITINERANT odbyła się dzięki zaufaniu partnerów:

oto fundacja jest koproducentem projektu TOVA , którego materiał muzyczny ukazał się w okresie pandemii w 2020 roku w formie cyber-recitalu dla Columbia University Music Department w Nowym Jorku. Projekt zrealizowany na zaproszenie jednego z najwybitniejszych żyjących kompozytorów – Georga Friedricha Haasa, wspierał Instytut Adama Mickiewicza, a identyfikacja wizualna programu była nominowana do nagrody Polish Graphic Design Awards. TOVA w wersji koncertowej gościła na scenach festiwali muzyki nowej w Niemczech, Norwegii, Izraelu i w Polsce.

Multimedialny recital fletowy TOVA to efekt bliskiej współpracy flecistki Ani Karpowicz z młodymi kompozytorkami: Martą Śniady , Niną Fukuoką , Aleksandrą Kacą i Teoniki Rożynek. Każda z artystek, podejmując temat poszukiwania źródeł tożsamości, włożyła w utwory i interpretacje swoje osobiste doświadczenia, które – tak się złożyło – są doświadczeniami kobiet.

TOVA to także wspólne poszukiwania solistki oraz kompozytorek wokół wartości brzmieniowych fletu – zarówno akustyczne, związane z poszerzaniem i opracowywaniem współczesnych technik wykonawczych, jak i elektroniczne, związane z różnorodnymi technikami przetwarzania dźwięku żywego oraz nagranego.

Zobaczcie: “Tova” – program muzyczno-filmowy świetnej flecistki Ania Karpowicz, w którym Marta Śniady, Nina Fukuoka, Aleksandra Kaca i Teoniki Rożynek interpretują tożsamość przez ciało, głos, dźwięk, jako wycinek czegoś pierwotnego i jako nałożoną kalkę podtrzymywaną przez parareligijny rytuał. Chciałem napisać “kobiecą tożsamość”, ale nawyk zapisany w języku natychmiast nasuwa, że “nieuniwersalną”. Tymczasem — bzdura! Jako mężczyzna mogę się tylko uczyć takiego wglądu.

Adam Suprynowicz, 2020

Projekt „oto insights" składa się z 3 pogłębionych wywiadów typu case-study w zakresie stosowania prawa autorskiego z trzema polskimi kompozytorami funkcjonującymi w odmienny sposób na rynku muzycznym (muzyka klasyczna, jazz, muzyka filmowa i projekty komercyjne). Wywiady są opublikowane na dedykowanej stronie WWW .

Wiedza o podstawowych zagadnieniach prawa autorskiego stosowanego w praktyce zawodowej w Polsce może być cenna dla zagranicznych podmiotów spółorganizujących wydarzenia muzyczne i publikacje fonograficzne.

Partnerem cyklu jest Stowarzyszenie Autorów ZAiKS, dziękujemy za współpracę Teatrowi Studio.